KONKURS ZAKOŃCZONY!

GDYBYM BYŁ KRÓLEM
Konkurs na najciekawsze wypracowanie

„Głos Ojca Pio”, Wydawnictwo Serafin i Katolicki.net zapraszają do udziału w konkursie.

Wystarczy przeczytać podane jako przykład wypracowanie młodego Ojca Pio na temat „Gdybym był królem” i napisać własne.
Na prace czekamy do końca listopada 2006 r. pod adresem mailowym: redakcja@glosojcapio.pl.

Trzy najlepsze nagrodzimy kompletem książek misjonarza, o. Roberta Wieczorka: „Listy z Serca Afryki” (z autografem) i „Pęknięte Serce Afryki”.

Gdybym był królem!
Wypracowanie szkolne Ojca Pio

Komentarz i tłumaczenie Błażej Strzechmiński OFMCap 

Ach, gdybym był królem! Ile pięknych rzeczy chciałbym dokonać. Ponad wszystko chciałbym być zawsze królem pobożnym, tak jak obecnie jestem i mam nadzieję, że takim pozostanę zawsze. Przede wszystkim zwalczałbym rozwody, tak upragnione przez wielu złych ludzi, i sprawiłbym, że sakrament małżeństwa byłby szanowany.

Cóż takiego przydarzyło się Julianowi Apostacie, który był nieustraszony, wstrzemięźliwy i uczony, a potem bez żadnej słusznej racji wyrzekł się chrześcijaństwa, w którym został wychowany, ponieważ był już zdecydowany na to, by pozwolić odrodzić się pogaństwu? Dla niego był to czas stracony, gdyż nie otrzymał niczego innego ponad to ohydne miano: apostata (odstępca).

Ja raczej starałbym się przedstawić moje imię jako nieustanne wytyczanie drogi prawdziwego chrześcijanina; biada wszystkim, którzy nie chcieliby po niej chodzić! Karałbym ich natychmiast albo posyłając do niewoli, albo na wygnanie, albo nawet na śmierć. Za dewizę miałbym przykład [słowa] Aleksandra Severa: Nie czyńcie innym tego, czego nie chcielibyście, aby wam czyniono. Podczas mego królowania nie czyniłbym nic innego, jak tylko wizytował prowincje dla poprawienia ich zarządu i pozostawiał wszędzie tam dla upamiętnienia znakomite monumenty, takie jak: bramy, drogi, cyrki, biblioteki, posągi, teatry itd. Prezentowałbym się jako uprzejmy, ludzki, przestrzegający prawa, podróżowałbym jak prosty obywatel, wszystkim udzielałbym audiencji, przyodziewałbym się bez ceregieli, używając ubrań wykonanych przez kobiety w domu. Przyjmowałbym na mój dwór największych pisarzy, dobrze bym wynagradzał mistrzów retoryki, popierałbym sztukę, a moją byłaby maksyma Wespazjana: Tylko przyjaciel ludzkości jest godny tego, by dowodzić. 

Komentarz

Wypracowanie szkolne zatytułowane „Gdybym był królem” Ojciec Pio napisał w Pietrelcinie na przełomie lipca i grudnia 1902 roku. Miał wtedy piętnaście lat. Treść oraz wybór tematu zdradza niezwykłą religijną wrażliwość i dojrzałość charakteru dorastającego chłopca. Uczeń Francesco Forgione próbuje udzielić odpowiedzi na pytanie: jakim chciałby być królem lub raczej – jak chciałby urządzić świat, w którym przyszłoby mu żyć. Temat rozwija swobodnie, rozpoczynając od tego, że jako pobożny król postawiłby na cnoty miłości i wiary, dlatego zniósłby rozwody i przestrzegałby przed apostazją, które sprzeciwiają się prawdziwej miłości i wierze chrześcijańskiej.

Wypracowanie przywołuje postać Juliana II Apostaty, cesarza rzymskiego w latach 361-363. Przydomek „apostata” (czyli odstępca) został mu nadany przez późniejszych pisarzy chrześcijańskich ze względu na porzucenie przez niego wiary chrześcijańskiej i powrót do pogańskich praktyk Rzymian. Wskazując na fakt, że w każdym imieniu kryje się konkretna misja, młody Forgione przeciwstawia negatywny przydomek apostaty-odstępcy pozytywnemu imieniu króla, który jest budowniczym dróg życia chrześcijańskiego. Król jest także strażnikiem i sędzią dla osób pragnących podążać po wyznaczonych przez niego drogach. Następnie Francesco przedstawia zadania władcy oraz maluje jego charakterologiczny portret. Jego wyidealizowany bohater posiada ludzkie oblicze oraz niezwykle wrażliwe i zatroskane o dobro swych obywateli serce.

Chłopiec w swym wypracowaniu, kreśląc obraz pobożnego i prawego króla, odwołuje się do słów dwóch różnych imperatorów rzymskich. Pierwsza maksyma pochodzi od Aleksandra Severa, rzymskiego cesarza w latach 222-235 po Chrystusie, odznaczającego się niezwykłą łaskawością wobec chrześcijan, który kazał wypisać ją na swoim pałacu i budynku senatu. Zdanie to w formie negatywnej wyraża złotą zasadę miłości bliźniego, która w Ewangelii św. Mateusza (Mt 7, 12) została utrwalona w formie pozytywnej: Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie! Druga maksyma pochodzi od Wespazjana, który sprawował władzę w Cesarstwie w latach 69-79 po Chrystusie. Jego słowa stają się streszczeniem misji pobożnego i prawego króla, jakim chciałby zostać młody Ojciec Pio.

Wypracowanie zostało napisane pod okiem nauczyciela Angelo Caccavo, zgodnie z wymogami stawianymi uczniom gimnazjum w południowych Włoszech. Ponieważ tekst nie jest wolny od błędów, stąd w wypracowaniu można odnaleźć korektę dokonaną przez nauczyciela. Włoska edycja tego rękopisu zwraca uwagę na cztery błędy: jeden literowy, jeden związany z wyborem błędnej formy czasownikowej oraz dwa wynikające z dialektu, jakim posługiwał się Francesco Forgione. Warto wspomnieć, że wypracowanie to napisał wiejski chłopiec, który naukę w szkole elementarnej pobierał dorywczo w czasach wielkiego analfabetyzmu we Włoszech.

„Głos Ojca Pio” (39, maj/czerwiec 2006)